poprosiłem raz kolegę, żeby ocenił mój wiersz przed wstawieniem na bloga i żeby mi wytknął błędy, na co ten "przerobił" cały wiersz. dlatego w cudzysłowie, że tak naprawdę napisał coś zupełnie nowego.
oto co powstało:

Wyruszają,
w grupie, lecz samotni.
Wyruszają w drogę
jednym tempem, równym krokiem.

Noga goni nogę,
oni nadal równym krokiem.
Widać sztandar,
ognie pochodni.
Honoru nie ujmuje,
interes tu przewodni.

A to całe życie po to,
by dom swój opuścić?
Całe życie zmarnowane?
żeby świata bronić?

W nicości, cieniach,
tylko się zapuścić.
Coś w ramionach ciągle
ciąży.

No i po co?
nikt nie drąży.
Rozgłos pieśni,
Mazurek Dąbrowski.

Maszerują zgodnie,
stopy stawiają podobnie.
Ramie przy ramieniu,
z wielkiej chęci do
wolności.

Spocząć w cieniu,
lipy czy kasztanu
W wiecznym ogrodzie,
tam gdzie brama grodzi.

Stało się,
nikt tego nie cofnie.
Bez konieczności,
swój dom opuścił,
nikomu nieznany,
samotny żołnierz.

W swych przebłyskach,
świadomości posiąść
potrafili.
Jak się skończy?
Łatwo przepowiedzieć.

W strachu pogrążeni,
gdzie z poranku,
śmierć ich dzieli.
Karabiny,
działa, bronie
wszelkie.
Strach przed losem,
ku nicości.
Przeznaczenie!

Jak w strachu przed
karą, przed nagłym końcem.
w słoneczne popołudnie,
życie zwieńczy marny koniec.

To koniec wojny,
konający żołnierz.
Skończyły się mordy,
zakończyły się
pochody.

Poranki pełne
niepewności,
przeminęły
bezpowrotnie.
Nie mają już synów,
matek i córek.

Ktoś może wspomni?
chociaż wątpię.
Coś pozostanie?
Może duchy,
prochy,
jakieś działa,
zamazane cienie.

Taki loś żołnierski.
W mroku pogrążeni,
wśród wybuchów,
w żołnierskim piekle.
Swe oczyszczenie...
nieczysta dusza,
na nowo,
przeżywać będzie.

autorem jest Mrówek, link do jego bloga w menu "linki".