ten wiersz napisałem, można by powiedzieć dawno temu, bo jakieś 2 tygodnie i niestety już nie czuję się tak, jak wtedy, kiedy go pisałem, wszystko to zniknęło...
to ostatni z tworów, które nadal pałętały mi się po kieszeniach, a których nie miałem odwagi przepisać (no... może jeden jeszcze został).
enjoy :)


Bo nawet po najsroższej zimie następuje wiosna
Okres, w którym wszystko rozkwita, się odradza
Czas, który promienie słoneczne ta pięknie załamuje
A tych wytrwałych w niebywały sposób nagradza.
Bo wiosna jest pełna nadziei i wiary
Nieważne czyś jest starzy czy młody
Czyś jest wykończony przez zimowe mrozy i chłody.
I wielce radośnie biją, nieśmiertelne przecież, zegary
Wszystko zaczyna się od nowa i pełen szczęścia
Żyjesz jakby od nowa, bo znów bez napięcia
I słońce przyświeca Ci coraz częściej z góry
Ciepły wiatr rozpędza te gradowe chmury
I zaprasza do życia Cię, po raz już któryś
Bo straciłeś nadzieje wszelkie, dawną zimową porą
Ale na wiosnę z problemami nie ciężko się uporać
Wśród różnobarwnych motyli i pięknie śpiewających ptaków
Znów czujesz, jakbyś miał życie z samiuteńkich atłasów
I powraca ta wspaniała, przekorna, chęć do życia
Którą utraciłeś pod dawnych czasów ukryciem
Więc niech promienny, pełen nadziei, uśmiech trwa na Twej twarzy
I topiony w szczęściu i wierze w lepsze jutro, ruszaj, póki słońce w zenicie!