Powiedziałeś
oczy wychodzą z orbit
Słowa wypowiedziałeś
oczy na orbity swe wracają
Zdania, które przed chwilą wyszczekałeś
miriady rzeczy zmieniają
mimo, że mrugasz wciąż
oczy spuszczone Twe
zapuściłeś myśli w ten gąszcz
i brniesz, byle do przodu
gdy wokół Ciebie krąg
a Ty w centrum tkwisz
i dobrze Ci tu
Chociaż w uszach gwizd
ból sprawiasz sumieniu
potok słów z ust wydobywa się
nadal
I chociaż niewiadoma siła ręce Twe trzęsie
Ty trwasz
i póki nie słychać z tłumu
zawodu głosów
póki w czaszce resztek rozumu
poszukiwać próżno
Ty mówisz dużo
a ludzie się gapią
Ty prawisz głupio
a oni Cię uwielbiają
aż do pierwszego promyka
słońca