Wyruszają,
w grupie, lecz samotni.
Wyruszają w drogę
równym krokiem, równym tupem
noga goni nogę.
Całe życie tylko po to
by dom swój opuścić
Całe życie zmarnowane
by w świat się zapuścić
Choć ramię ciąży
a pasek wpija się w skórę
po co to nikt z nich drąży
ważny jedynie "Mazurek".
Maszerują zgodnie
ramię przy ramieniu
stopy stawiając podobnie
by na końcu spocząć w cieniu.
Cieniu lipy czy kasztana
W ogrodzie wiecznym, pięknym wiecznie
bo za plecami została brama.
Wydarzyło się to, co konieczne
Kiedy dom opuszczali
podświadomie jak się to skończy wiedzieli
i chociaż się nie przyznawali
strach czuli przed końcem tego, co zaczęli
I wyruszyli tego pięknego popołudnia
bez wiary i nadziei w to, że wrócić się uda.
Opuścili swe żony, matki i kochanki
by z wielkim niepokojem witać kolejne poranki.
A ramię ciąży
I nogi obute
gdzie każdy z nich podąży
czy przeżyje nie wiedząc
aby uciec od tego wszystkiego.